In het werk van Artur Eranosian omhelst de schilderkunst de fotografie. Het is een heuse kruisbestuiving tussen twee verschillende werelden. Eranosian onderzoekt de grenzen van beide media en laat die naadloos op elkaar aansluiten. Zo ontwikkelt hij een eigen figuratieve vormtaal.

Zijn onderwerpen vindt hij steeds op straat. Een muur, de zee, een boom of een kerktoren: hij fotografeert onze vertrouwde omgeving op een heel grafische en haast onherkenbare manier. Het fotografisch beeld overstijgt de banaliteit van zijn eigen alledaagse context.

In de witruimte rondom de foto schept Eranosian een nieuwe realiteit. Hij brengt de gouache zo precies aan dat het voor de toeschouwer haast onmogelijk is om foto van schilderij te onderscheiden. Wat is echt, wat is toegevoegd? De verwarring die ontstaat, typeert het abstracte werk van deze jonge kunstenaar.

Het is een evenwichtsoefening waarbij de kunstenaar fotografie en schilderkunst op een niet-traditionele manier ervaart en interpreteert. Via zijn taal, waarin het gefotografeerde onderwerp niet meteen leesbaar is, wil hij de toeschouwer niet iets laten zien, maar vooral iets laten voelen.

Terwijl Eranosian zijn eigen, nieuwe taal aan het ontdekken was, werd hij gevolgd door fotograaf en documentairemaker Jimmy Kets. De documentaire geeft een unieke inkijk in de visie van de kunstenaar, de twijfel die hij onderweg ervaart, en de passie waarmee hij stap voor stap zijn eigen artistieke taal machtig wordt.